Patrick

Geschreven door Celine (13).

Je kent ze zelf vast ook wel...
Ervaringen, gebeurtenissen en gedachten die je hoe dan ook nooit meer vergeet... Soms zijn ze prachtig, en is het geweldig om ze altijd bij je te dragen, maar soms is het vreselijk. Dan wil je er van af, want het is zo verdrietig en naar... Je zou denken dat je er met iedereen over kan praten, omdat iedereen het wel heeft, maar eigenlijk is dat niet zo. Meestal is het zo persoonlijk en geheim, dat niemand het mag weten. Dan blijf je er eeuwig mee rondlopen. En juist daarom vergeet je het nooit.

Zelf heb ik dat ook: Pijnlijke gebeurtenissen die ik wil vergeten. Maar eigenlijk ben ik er in de loop der tijd achter gekomen dat ik sommigen juist niet wil vergeten... Dat kwam voor een deel met de hulp van de zin: “Alles is positief, als je maar diep genoeg graaft.” Ik wil je graag uitleggen wat ik hiermee bedoel. Maar ik ga tot diep in de kern... Dus ik begin ook echt bij het begin.

Ik heb altijd al entiteiten kunnen zien. Dat was alleen voor mezelf zo normaal, dat ik nooit doorhad wat ze eigenlijk waren. Ik zag dan bijvoorbeeld een man lopen over straat. Geef toe: Dat heb je dan ook niet door. Er lopen namelijk zo veel mensen over straat. Zo ging dat dus altijd. Dan liep er zomaar een hondje over de weg, dan zat er een poesje in de vensterbank van de buren die geen huisdieren hebben en dan vloog er weer eens een parkietje achter de leraar van school aan. Als je dit je hele leven vanaf het begin al ziet heb je het ook gewoon niet door. Hoe je het went of keert: Het is voor mij de gewoonste zaak van de wereld. Maar toch kwam er meer bij. Ik had namelijk nooit tegen die entiteiten gesproken, en als dat wel het geval was, dacht ik dat het fantasie was. Hoe kon ik namelijk op een ochtend op mijn 6e jaar wakker worden met een hondje die tegen me aan lag? En dat hij dan nog tegen me praat met de tekst “Hè, hè! Kun je de volgende keer minder dekbed in beslag nemen?” verwacht je ook niet zo snel. Als je dat tegen iemand zegt, dan verklaart die persoon je voor gek, dagdromer of klein kindje met teveel fantasie. Dat is de reden dat ik er ook nooit stil bij stond dat het echt kon zijn. Want je hoort het zo vaak: “Volwassenen hebben gelijk: Zij weten wat wel en niet waar is”. Ik had nooit zin in die discussies, dus ik stopte mijn gaven diep in mezelf weg.

Op mijn verjaardag toen ik 12 jaar werd kwamen de veranderingen. Ik zou van school opgehaald worden door vrienden van mijn ouders, naar huis gebracht worden en daar zouden we mijn verjaardagsfeest vieren. Ik vond het zo leuk wat er allemaal gebeurde! Het was een geweldige verjaardag. Alleen... Ik kon dat niet goed laten zien. Onderweg van school naar huis reden we langs een kerkhof. Toen ik naar dat kerkhof keek hing er mist boven en zag ik ogen naar me staren. Ik sloot mijn ogen en keek er weer even heen. Alles was weg: De mist, de ogen... Ik dacht dat mijn fantasie alweer even bezig was, en ik probeerde het te vergeten. Maar plots waren mijn benen zwaar en ze begonnen heel erg pijn te doen. Ook kreeg ik hoofdpijn en werd ik duizelig.
Zo ging de hele dag verder. Pijn in mijn lichaam en de drang erover te willen praten, maar het toch niet durven. Snap je dat het dan moeilijk is blij te kijken?
Die avond kon ik me niet meer inhouden, en belde ik een goede vriendin. Ze luisterde en legde me uit dat die pijn van een entiteit kwam: Patrick. Patrick was een jonge man van een jaar of 20-30. Hij had een ongeluk gehad met de auto en zijn voet was blijven haken. Zijn hoofd was ergens tegen aan geknald, en toen was hij omgekomen. Dat alles was bij die weg tussen mijn school en huis en zijn ziel was mij dus tegen gekomen. Patrick was overgegaan naar het Licht, en plots had ik nergens last meer van. Mijn familie dacht dat ik het feest niet leuk had gevonden, en dat vind ik nog altijd jammer. Dat gevoel doet me nog steeds een beetje zeer, maar toch ben ik Patrick dankbaar: Dankzij hem ging ik geloven dat alles wat ik zag echt was. Ik weet zeker dat ik Patrick hierbij ook nooit zal vergeten.