De gebarsten pot

Een oude Chinese vrouw had twee grote potten om water mee te halen. Elke pot hing aan het uiteinde van een stok, die ze op haar schouders droeg. De ene pot was perfect in orde. Bij thuiskomst bevatte deze altijd nog dezelfde hoeveelheid water. Maar de andere pot had een barst. Aan het einde van de lange wandeling, van de stroom terug naar huis, was de gebarsten pot daarom nog maar half vol.

Jarenlang ging de vrouw zo dagelijks naar de stroom. En al die jaren bracht de gebarsten pot maar een halve hoeveelheid water thuis. Natuurlijk was de perfecte pot trots op zijn dagelijkse prestatie: Iedere dag opnieuw helemaal vol. Maar de gebarsten pot schaamde zich en voelde zich ongelukkig dat hij slechts de helft kon doen, als waarvoor hij eigenlijk gemaakt was.

Op een dag sprak hij tegen de vrouw bij de stroom. "Ik schaam me. Vanwege mijn barst lekt telkens weer het meeste water weg tijdens de lange tocht naar huis." De oude vrouw glimlachte. "Heb je niet opgemerkt dat er bloemen staan aan jouw kant van het pad, en niet aan de andere kant? Ik wist natuurlijk dat je onderweg water morste. Dus heb ik bloemen geplant aan jouw kant van het pad. En elke dag als we teruglopen naar huis, geef jij ze water. Al jarenlang kan ik daarom de mooie bloemen plukken en daarmee mijn huis versieren. Zonder jou zou mijn huis er nooit zo mooi en kleurig uit hebben gezien," zei de oude vrouw.

Elk van ons heeft zijn eigen gebreken. Maar het zijn de onvolmaaktheden en gebreken die ieder van ons heeft, die ons leven zo boeiend en kleurig maken.
Ruik de heerlijke geur van bloemen aan jouw kant van het pad. Versier daar je leven mee!

Geschreven door: Onbekend